ورويرد
آخرین مطالب
امکانات وب
نخود دِ قینِش نِمِخیسَیعنی حرف در دهانش نمی ماند.. َتری اُ تُفی ، حُشکی اُ مَشکیکاربرد : بعد ازخوردن غذا مادرشوهر به عروس می گوید:یعنی وقتی ظرفها تر است با کمی آب هم تمیز می شوند ولی بعد از خشک شدن باید آب زیادی مصرف کرد. تاتَ خُروس بَدونَاِمشو تا صُو مِخونَکاربرد: انجام دادن کاری بدون اجازه از بزرگ خانه که اگر او بشنود ، ناراحت بشود. تازی وَختِ شِکار چُرکَش میاکاربرد : اشاره به کسانی که همیشه ادعا دارند ولی موقع عمل چیزی در چنته ندارند. عروس اَ بُئو کور بیمنظور دختریست که عیب های خود را به خانه ی شوهر نسبت می دهد. سیزِنی بَزِ وِ مردِم جوئالدوزی وِ خوئِتیعنی اگر انتظاری از ورويرد...
سلام
تقدیم:
"ورویرد" تحفه ای ناچیـــزاست
به دوستان دیروز وامروزم
همشهریان فرهیخته ام...
با گویشی که فقط گوشه ایست
از فرهنگ دیار فرزانه ام "بروجرد"
خوش آمدید
ورويرد...دوس مِنِ یاد کُنَ وا گِردِکونِ پیکییعنی حتی با ناچیز ترین هدیه ها هم میشودیکدیگر را خوشحال کرد...تو اَ اَلان شیتِتِ بَــز ِ(از الان سوتتو بزن)برای تعهد دادن و ضمانت دادن به کسیکه قرار است کاری برایش انجام دهیم گفته می شود.قضیه از این قرار است که شخصی میخواست به سفر مکّه برودهر کس برای خداحافظی می آمد درخواست سوغاتی یا کالاییرا می داد ، بدون آنکه پولی بدهد.مرد فقیری هم آمد و چند قران پول به طرف داد و گفت برایمن هم یک سوت بلبلی بیار ، چون پولش را داده بود ،شخص مسافر با اطمینان گفت : تو اَ اَلان شیتِتِ بَزِشو روزتو و خیر...برچسبها: بروجرد, وروگرد, ضرب المثل های لری, ضرب ا ورويرد...
با عرض تبريك و تهنيت به مناسبت فرارسيدن ماه مبارك رمضان در مورد ماه رمضان در بروجرد دو عقيده رايج وجود دارد كه گرچه در گذر زمان دل به كهنگيسپرده ند امّا همچنان در ميان مادر بزرگ ها و پدربزرگ ها بها دارند...اوّل نامگذاري روز آخر ماه شعبان و شب اوّل رمضان به " كُلُخِنازو" " Kolokh _ e _ nazoo "است که شاید ه این دلیل بوده است که مردم در این شب برای بیدار کردن یکدیگر در وعده یسحری اقدام به پرتاب کردن کلوخ های کوچک به حیاط خانه ی یکدیگر میکرده اند.و عقیده ی دیگری که مردم بروجرد نسبت به ماه مبارک رمضا داشته اند این بوده که گندم بهشت -اجازه بدهید با لهجه ی خودمان بنویسم :مِلاكَ گَنِمِ ورويرد...اَفتوءَ خرج لئیم کِردَن(برای کار ناچیزی زحمت زیاد کشیدن) موقَ خوءینَ کُلُفتَ بَلید عَمَّ بَخُفتَموقَ گِرگَ اُ زاری بَرید عَمَّنِ بیارید(زحمت را به دوش یکی انداختن و مزد را به دیگری دادن) چوپو و ِ چوشعروس و ِجاهازشسازِنَ و ِ سازشسُفرَ و ِ پیازش(هرچیزی ارزشش با چیز دیگه ای شناخته میشه...) خَرِ وا پالو مُخُرَ دَرِ وا دالو...(یعنی طرف خیلی آدم لاشخور و شکمباره ایه) کور که بیکار مِمونَ مِرژِنگ مِکِنَ(یعنی آدم از بیکاری ، کار دست خودش میده...کار بیهوده و بلکه مضر میکنه) داسیلَ دَسَّ خوئِشِ نِمِزِنَ(معادل همون چاقو دسته خودشو نمیبره فارسیه...) ایما اَ ناعلاجیو ِ خَر مو ورويرد...